سنگ های پیاپی ازآسمان،

بر پیکر نازک و برهنه ام

چه موذیانه می غلطند،

خنکای پهلو هایم را

دست های تو گرم می کنند

و تنها پناه سرم

انگشتانی زخمی و بی رمق است.

عاشقانه از آسمان فرود می آمدی،

دست های من

می توانست

امن ترین آشیان تو باشد.

کاش بیشتر می ماندی.

اگر آفتاب کمی تامل می کرد،

بیشتر می ماندی.

شيرين به دهان خلق ،چون قند ، دروغ

باشد ز گناهان همه گويند، دروغ

جوشد ز زمين و بارد از ابر دروغ

شيطان متحيرست ازين گند، دروغ 

***

بر بال حباب سوار و خالی شده ايم

دردا كه دچار خشكسالی شده ايم

در مدرسه ی ريا ، به نام ايمان

ما صاحب نمره های عالی شده ايم

***

و چند رباعی زیبای دیگر از همین شاعر

 سراينده : سيد حسين موسوی

سبز سبز،

تو حتی

از رویای درخت انجیر هم

بالا نرفتی.

حالا که آفتابی شدی،

پاییز ،

از گوشه باغ،

دست به کار شده است.

اثر مهدی خطیبی دوست بزرگوارم که یکی از شعرای حال حاضر کشورمان با اشعاری لطیف و دلنشین روح را می نوازند.

دو شعر از دفتر تاول حکایت راه است.

با اجازه از مهدی خطیبی عزیز:

در برفابرف گیسوانت

                    یافتم

بهارانه هایی در زمستان.

تابستان را می سوزاند آغوشت.

                                        ...