مجنون

می پیمایم.

شاخه های درختان آفت زده،

دستگیر آگاهیم.

تو در انتظار دسته گلی

من در بیابان خشک

هنوز فاصله ها را می پیمایم،

با پاهایی که بوی گل و خون می دهند.

تو در اوج شکوفاییت

تنها نشسته ای.

دستانت

التماس انگشتان پینه بسته ام را دارند،

یقین داری

که اتفاقی نخواهد افتاد

و من ،سنگ های آسمان را می شمارم

یکی یکی بر سرم می ریزند.

 در فوران جوانیم

مرا می سایند.

در چمنزار

تنها خار روییده

و چشمانم به دنبال گلی برای تو،

خشکید.